Tambayan ng mga tambay.....

Pangalawang Sablay

2010-03-29T14:18:00.000+08:00

Kagaya ng naipangako ko gagawa ako ng bagong tahanan sa bandang kabila lang..... pero medyo inaalat ako kagaya nga ng post ko sa baba, di ako makakuha ng magandang pangalan, ngayon template naman ang problema ko..

Haaay... pero wag po kayo mag alala at pgbubutihin ko tong ka-blogs-tugan na to... sisiguraduhin ko naman na maayos eto, isa sa mga titingnan ko e kung nakatapat ba ng maayos ang hagdan sa pinto, ng magkagayon eh hindi naman kayo malaglag pag bumisita kayo....

Unang Sablay

2010-03-29T14:12:00.003+08:00

Hay naku, setting up pa lang sablay na, di ako makakuha ng magandang address ng blog ko, ang hirap makakita ng available, ang nakakainis pa yung mga napipili ko aside from they are not available eh hindi naman ginagamit tipong isang post lang tapos wala na, yung iba 2004 pa.

Kung sa bagay di ko rin sila masisisi ang hirap nga namang magsulat lalo na kung kaya ka lang nag create ng blog eh kasi naiinis ka gusto mo maglabas ng sama ng loob, o kaya naiigit ka lang gumaya ka.

Mahirap mag maintain ng blog lalo kung wala naman talaga sa puso mo ang pag susulat.

Anyway, so eto nga bumagsak ako sa adobongpapel na hindi ko lama kung bakit yan ang pangalan ng blog ko. but since anjan na yan tyagain at pagyabungin na lang na

Ano ba talaga

2010-03-29T09:30:00.008+08:00

Sa dami ng gusto kung isulat wala akong naisulat, eto ay dala marahil ng aking pag aalinlangan kung ang isusulat ko ba ay naaangkop sa tema ng aking Blog.

Ano nga ba ang tema nitong blog ko? Sa unang tangka ko, gusto ko lang sana na umikot eto sa aking mga ka-blogs-tugan subalit habang papatagal ng papatagal eh ang dami kung gusto isulat na sabihin ng medyo seryoso na hindi naangkop sa site na eto.

Kaya ako ngayon ay nakapagdisisyon na gumawa ng bagong tahanan, sa barrio blogspot pa din eto malapit sa google.

Ang kumpletong address ay adobongpapel.blogspot.com, Sa mga oras na eto ay kasalukuyan kung ginagawa ang pangalawa kong tahanan, iniimbitahan ko kayo na pumasyal, ipag hahanda ko kayo ng aking adobong papel na sigurado akong inyong magugustuhan.

Six Types of Boss

2010-01-28T08:01:00.001+08:00

1. The Credit Stealer

This type of boss takes all the credit for his staff’s hard work, and claims all victories and breakthroughs as his own. Credit Stealers are masters at deceiving their superiors into thinking that they are brilliant.

2. The Criticizer

A boss whose mission is to disagree with anything anyone says. The Criticizer never gives positive feedback and jumps on your every mistake, no matter how tiny.

3. The Insensitive

This boss seems to have no idea that people have feelings. Insensitives say whatever they want whenever they want, without filter. (Think Simon Cowell) The notion of diplomacy or political correctness is completely foreign to them.

4. The Micro Manager

This type of boss doesn’t trust anyone to do anything right. Micro-Managers dictate your every move, and can often be found looking over your shoulder making sure that their instructions are followed to the letter.

5. The Tyrant

This type of boss exercises power in a harsh, cruel manner. Tyrants don’t care about their staff’s needs, rights or lives. All they care about is that the work gets done, no matter what.

6. The All Purpose Asshole

The All Purpose Asshole category was created as a catchall for all other types that don’t fall into any of the above.

Broken Buto

2010-01-25T08:13:00.000+08:00

Dear Boss,

During the weekend, I unfortunately had an accident which resulted to a broken bone. With this, I would like to inform you that it would be impossible for me to come to work for the next few weeks.

Attached is the a copy of the x-ray.

Regards,

Noy Paralusi

Lipat Bahay

2009-11-23T09:02:00.002+08:00

Medyo matagal tagal na din akong nag iisip kung maglilipat bahay ako… and I finally decided na lumipat na from wordpress to blogspot… Napansin ko kasi na karamihan sa mga kasamahan natin sa blogosphere eh galing sa blogspot universe.

Sana tama tong pingagagagawa ko ilang buwan na din ako dito pero hindi ko pa din alam kung saan ang direksyon ko… walang masyadong kapitabahay, paano ba naman di ako masyadong magawang makipag kapitbahay… medyo busy kasi…. Yung ibang kapitbahay ko nga tinggal na ako sa kanilang mga kaututan huhuhu… wawa naman ako… yaan nyo….gagawan ko ng paraan na madalaw lahat kayo… pero Malabo pa ngayon…. Baka mamaya hehehe

In the meantime… doon po sa mga naglink sa akin…. Paki palitan naman po ang address ko… kagaya nga sabi ko nag lipat bahay ako…. Galing po ng www.uragon.net pakipalitan po ang address ng http://uragon-ka.blogspot.com/

Maraming salamat po…

I love you Mane

2009-11-14T07:09:00.000+08:00

Ilang tulog na lang at malalaman na natin ang tunay na bisa ng head and Shoulder na iniindorso ng ating pambansang Kamao.

Malalaman na natin kung sadya ngang mabisa ito hindi lamang pangontra sa balakubak kundi magaling din laban sa kuto(Cotto).

Sabay sabay nating hintayin ang muling pagsabak ng ating pambansang Kamao.

Anti-Hawa

2009-11-01T07:43:00.000+08:00

Dear Manoy,

Isa ako sa mga masugid mong taga subaybay, subalit etong mga nakalias na araw eh may sakit na naman ako….

Di ko alam kung sadyang sakitin lang talaga ako o ang mga tao sa paligid ko ang sakitin at madali akong mahawaan.

Kaya naman naisipan ko ng gumamit ng proteksyon….. parang condom ba, pero yung pang buong katawan…, siguro naman sa pag gamit ko ng comdom eh hindi na ako mahahawaan ng kung ano ano sakit. At hindi na rin ako makakahawa.

Ang problema ko naman ngayon eh nagaalala ako nab aka mahawaan ko nga sakit ang sarili ko dahil nasasagap ko ang sarili kung hininga.

Sana po ay matulungan mo ako sa aking suliranin… Hihingi sana ako ng payo kung paano ba ako makaka iwas sa mga sakit na kadalasan ay nahahawa lamang ako…

Ang iyong taga subaybay,

Popoy

* * * * * * * * * *

Dear Popoy,

Akoy hindi Doktor kayat hindi ko alam kung ano ang dapat mong gawin… pero kung ang worry mo eh nahahawa ka ng mga kasama mo, eto ay sa tingin ko nakukuha kapag nalanghap mo ang hangin na galing sa hininga nila…. Siguro mas makabubuti eh iwasan mo muna ang paghinga pag may katabi kang sa tingin mo ay may sakit…

Maari mo ding tanungin si Ahkong at baka sya ay may nalalamang Chinese medicine na makakagamot sa iyo o kaya naman si Ka Goryo baka may kilala syang albularyo. Kung bakit si Ka Goryo eh hindi ko din alam….

Sana ay maka kuha ka na ng lunas sa iyong nararanasan.

Ang iyong Manoy,

Uragon.

No Kissing on boxing

2009-10-26T07:42:00.001+08:00

Mahilig ka ba manghalik? Kung ganun.... pareho tayo hehehe. Pero kapatid ingat sa panghahalik lalo na sa kapareho mo lalaki hahaha... at lalong lalo na kapag kapareho mo boksingero.... Gusto mo itry? panoorin mo to....

Tigas Ulo mo eh...

2009-10-25T07:40:00.002+08:00

Don't take Candy from a Stranger

2009-10-16T07:40:00.000+08:00

REMEMBER WHEN YOUR MOTHER TOLD YOU NEVER TO TAKE CANDY FROM A STRANGER....

...THIS IS WHO SHE WAS TALKING ABOUT

‘The Accused Bitch of Ondoy’ Explained.....

2009-10-10T11:34:00.000+08:00

Para sa patas na pamamahayag....

“I am issuing this statement to clear my name in the current controversy in which I allegedly posted a highly insensitive and offensive message on the social networking website, Facebook, in relation to the victims of typhoon Ondoy that recently struck parts of the Philippines.

“About two years ago, an anonymous source crea¬ted these accounts u¬sing my identity, posting my personal details, my real pictures captioned roughly and attacking other people.
“Because of these incidents, I reported such abu¬ses and sent my credentials to the administrators of such sites, particularly Facebook.

“I have been abused and am still being abused online in social networking websites such as Facebook, Friendster, Multiply etc.

“In the early sta¬ges, I was advised by close friends to ignore the situation, sa¬ying this would simply go away. Unfortunately, it has not stopped.

“Hence, I filed a complaint with the Dubai Police about eight months ago hoping they could help me with my problem.

“Should anyone wish to check my statement, my case is still under investigation with said authorities.
“Time passed and these sites continued to ge¬nerate malicious, obscene and cruel messages that are widely exposed and relayed to the public under my name.
“Yesterday, September 27th 2009, I received phone calls from my close friends regarding very alarming posts in the above mentioned websites that directly offended flood victims as a result of typhoon Ondoy.
“These malicious statement(s) which are posted under account names Jacque or Jackie are not of my doing.

“It is unfortunate that such statements were maliciously attributed to me and I do sympathize and understand the adverse and somehow verbally violent reaction that has been elicited by such insensitive statements or posts.

“Rest assured, I have taken every legal step that can be done in this regard.

“I too, have become a victim as much as those who may have lost their lives and properties to such a devastating natural calamity.

“This recent controversy has greatly affected my reputation, my family, and my friends.
“I am devastated and shocked at the extent my character, my perso¬nal information and private space have been viola¬ted.

“I have a deep respect and regard for my country. I am proud to be a Fili¬pino and would never say or do anything to harm the inte¬rest of my country or countrymen.

“I have also had the privilege of participating in civic-oriented activities in Dubai, particularly in trying to help my fellow countrymen seek employment during the height of mass layoffs brought about by the ongoing global financial crisis, as well as those seeking employment for the first time.

“Making a mockery of any unfortunate incidents befalling any of my fellow Filipinos is simply contrary to my character.

“I condemn the person or persons behind these malicious acts to impute damage on my integrity and I hope that you can dig deep into your hearts and minds to truly find the truth in all these.”

JACQUELINE BERMEJO - Ruthless Facebook Comment

2009-10-10T07:50:00.000+08:00

The Filipina who made a ruthless and cold-blooded Facebook comment about the Filipino typhoon victims!

Isa sa mga Kwento....

2009-10-09T07:39:00.000+08:00

Ang inyong mababasa ay isa lamang sa napakaraming kwento nilikha ng bagoyong si Undoy.... Kwento ng isang empleyado ng Ábánte/Ábánte Tonite...

Sinó ang mag-aakala na ang maulang umaga ng Sabadó, Setyembre 26, ay maghahatid ng ibayóng hinagpis at pagdurusa sa libu-libóng residente ng Marikina City?

Isa akó sa mga taga-Marikina na nasa gitna ng kalunus-lunós na ngitngit ng kalikasan. Isang karanasang nagbigay sa amin ng pangalawang buhay.

Isang karanasang nagturó sa amin na pikit-matang pananalangin at pagkapit sa Diyós dahil Siya na lamang ang aming kaligtasan. Isang karanasang nagsilbing latay sa aming isipan at kalóóban na hanggang ngayón ay bangungót na bumabalik-balik sa aming pagtulóg.

Naritó ang aking karanasan sa Twinville Subd., Bgy. Cóncepción, Marikina City.

Bagó mag-alas-ótsó ng umaga, isang malambing na bóses ng 3-anyós kóng pamangking si Dannise ó ‘Ishie’ ang gumising sa akin na dati nitóng ginagawa.

“Mómmy, gising na sabi ni lóla kasi and’yan na ang baha,” sabi ng makulit kóng pamangkin na dinedma kó lang. Ang nanay kóng si Teresita ang tinutukóy niyang lóla.

8:15 a.m. - Pagbaba kó ng bahay, nakuha kó pang mag-cómputer at mag-Facebóók gaya ng aking nakagawian. Sabi kó sa status kó, “Nakakainis baha na naman.”

Nóóng mga óras na iyón ay umaangat na ang tubig sa likód ng bahay namin. Nagsisimula nang lamunin ng baha ang mga kapitbahay namin.

Peró dahil may kataasan ang gróund flóór namin ay kampante akó sa ginagawa kó.

9 a.m. (Setyembre 26) - Nagsimulang pumasók ang tubig sa bahay.

Napabalikwas na kami. Paspasang nag¬ligpit ng mga gamit ang mga kapatid kó na sina Lyka, Glaiza, Jóan at Teresa at asawa kóng si Sam.

Lahat ng appliances ay inakyat namin sa ikalawang palapag ng aming bahay.

Peró kasabay ng pagpasók ng tubig sa lóób ng bahay ay naglabasan ang sangkaterbang ipis. Nakapangingilabót at nakakadiri ang kanilang dami at kahit sa taó ay kuma¬kapit sila. Sinabayan din itó ng pagsulputan ng mga ahas na hindi namin malaman kung saan nanggagaling.

10 a.m. - Nasa ikalawang palapag kami ng bahay at maayós na sinasalansan ang mga gamit at appliances na aming inakyat nang sórpresahin kami ng bumulwak na tubig. Pagsulyap namin sa bintana ay isang malawak na ilóg na ang bumulaga sa amin. Ilang kapitbahay ang nakalubóg na ang mga bubóng.

Rumaragasa ang tubig. Mabilis ang paglaki nitó. Para talagang delubyó.

Sa puntóng iyón, alam naming lahat na hindi nórmal ang sitwasyón.

Labinlimang taón kaming nakatira ritó at ngayón lamang umakyat sa secónd flóór ng bahay namin ang tubig.

Isang knapsack ang hinablót kó. Nilagyan ng kahit anóng damit na mahahablót. Wala kaming ibang nasa isip kundi ang mailigtas ang bawat isa sa amin.

Sinira ng asawa kó ang bintana at dóón kami isa-isang idinaan palabas ng bubóng. Una ang mga kapatid kó, ang pamangkin kóng si Ishie, ang nanay kó at kaming mag-asawa.

Walang 10 minutó, nilamón ng baha ang buó naming bahay na pinaghirapang ipundar ng buóng pamilya at kamakailan lamang ay pina-renóvate ng kapatid kóng nasa Canada.

10:30 a.m. - Nasa bubóng kami peró patulóy pa rin ang pagtaas ng tubig.

Halós masiraan na kami ng bait. Saan pa kami pupunta?

Sa gitna ng pagdarasal, dumating ang kapitbahay naming si Ónók dala ang kanyang maliit na bangka. Isa-isa niya kaming itinawid sa ‘di kalayuang bahay na mayróóng third flóór.

Sa kabusilakan ng pusó ni Narcisa Ariza ay pinatulóy niya kami kasama ng iba pang kapitbahay na pinalad na makatawid sa kanya. Umabót kami sa 35-kataó róón, kasama ang isang paralisadóng kapitbahay na si Maximó Planes.

11 a.m. - Habang nasa lóób kami ng bahay ni Narcisa ay tanaw na tanaw namin ang hagupit ng kalamidad sa mala-dagat na subdibisyón.

Kalunus-lunós ang mga inaanód na bahay. Pami-pamil¬yang taó ang nasa bubóng. May mga inang may kargang sanggól. Lahat ay nagpapagibik ng saklóló.

Nakakaduróg ng pusó peró wala kaming magawa. Kami man ay nasa katulad na sitwasyón. Nakatulala kaming nakatanaw sa kanila. Manhid na sa kanilang mga sigaw at abut-abót ang dasal na sana ay may dumating na saklóló para sa kanila at para sa amin.

11:30 a.m.-12:30 p.m. - Nagsimulang umakyat ang tubig sa aming kinalalagyan. Nagpanik ang lahat. Sinira ng mga lalaki ang kisame ng bahay at isa-isa kaming iniakyat sa attic. Una ang paralisadóng si Maximó, mga matatanda, bata at mga babae.

Abut-abót ang aming dasal. Lahat-lahat na ay pinagdarasal namin. “Sana ay huwag bumigay ang attic dahil 35 kaming naróón. Sana ay tumigil na ang pag-akyat ng tubig dahil wala na kaming aakyatan pa. Sana ay may dumating na saklóló bagó mahuli ang lahat.”

1 p.m. - Tila dininig ang dasal naming tumigil na sa pagtaas ang tubig. Hindi na namin naramdaman ang pagpasók nitó sa attic. Nagsimula kaming kumalma peró dóón na rin namin naramdaman ang gutóm at pagód.

Simula nóóng umaga ay wala pa kaming kinakain.

Bumilang ng maraming óras. Mag-usap-dili kami. Tinitipid ang lahat ng enerhiya sa katawan. Kahit tubig ay wala kaming nadala.

Sa buóng panahón, sinusubukan naming tumawag sa mga rescue numbers na alam namin. Kanya-kanya ka¬ming sikap peró walang makóntak. Hindi namin alam kung walang signal ó clógged lang ang netwórk.

Nagsimulang dumilim ang paligid. Ramdam na rin namin ang lamig sa katawan ng basa naming mga damit.

8 p.m. - Naisip ng asawa kó na ilipat kami sa ‘di kalayuang abandónadóng templó ó mósque ng Muslim. Limang palapag kasi ‘yun. Ang takót n’ya ay baka mu¬ling tumaas ang tubig at tiyak nang malulunód kaming pare-parehó sa attic.

Peró hindi talaga kakayanin. Malakas ang agós ng tubig. Nóóng mga óras na iyón, blangkó na akó. Tinititigan kó na lang ang nanay kó. Napapaisip na baka itó na ang katapusan namin. Awang-awa akó sa kanya. Nakatulala at basang-basa. Pati na sa mga batang nandóón. Nagugutóm, nauuhaw, giniginaw. Pumikit na lang akó at nagdasal. Ipinaubaya kó na ang lahat sa Kanya.

9 p.m. - Isang pag-asa ang sumilay sa amin. Dumating ang magkakapatid na Jósef - Ricky Bóy, Larry at Gilbert - dala ang maliit nilang bangka. Nag-alók silang ilikas kami sa abandónadóng mósque peró paisa-isa lang. Una ang matatanda at mga bata. Maliit ang bangka at malakas ang agós.

Paliwanag nila, ginabi sila dahil inuna nila ang mga kapitbahay na na-trap sa bubóng. Halós anim na óras silang pabalik-balik at walang pagód sa pagsagwan.

10:10 p.m. - Nagkasama-sama kaming lahat sa mósque, maliban sa asawa kóng nagpaiwan sa attic para samahan ang parali¬sadóng kapitbahay na tumangging magpatawid sa bangka. Abut-abót ang pag-aalala kó peró wala akóng magawa.

Nagmistulang evacuatión center ang mósque. Alam naming ligtas na kami peró hindi namin magawang matulóg kahit sóbra ang pagód. Sinubukan kóng mahiga peró lalóng malamig sa katawan ang pagdidikit ng basang damit kó at basang sementó.

Halós magdamag na nag-iiyakan ang mga bata. Nagugutóm at giniginaw.
Ditó kó naranasang kumain nang halós bigas pang kanin. Hindi pa inin ay ibi¬nebenta na. Agawan pa ang mga may pera sa pagbili.

Sa bawat subó mó ay may batang nakatanghód sa’yó. May umiihi at nagbabawas sa harap mó. Peró dahil kailangang malamnan ang tiyan, lahat itó ay tiniis namin.

Araw ng Linggó, Set¬yembre 27. Bumulaga sa amin ang pangit na bakas ni ‘Óndóy’. Lubóg sa putik na baha ang mga bahay. Saka kó naisip, ang tanging nai¬ligtas namin - bukód sa aming mga sari¬li - ang isang knapsack na may ilang pirasóng damit.

Nakakapanlumó.

Sinubukan naming hugasan ang putik sa itaas na bahagi ng aming bahay na wala nang tubig peró wala pa ka¬ming sapat na lakas para gawin iyón.

Sa isang iglap, nawala ang lahat ng aming ipinundar. Mula sa damit, mga gamit sa bahay, appliances at bahay. Iyak nang iyak ang nanay kó. Hindi namin magawang mapatahan dahil kami man ay nahihirapang pigilin ang pumapatak na luha sa aming mga mata.

Ngayón ay nakatira kami sa isang bahay sa Masinag na inuupahan namin. Pati sa pagkuha sa mauupahang bahay ay nagkakaagawan kaya’t masa¬sabing pinalad pa rin kaming makakuha agad.

Pumapasók na ulit akó sa Abante/Abante Tónite kung saan akó nagtatrabahó bilang próófreader.

Binabangungót pa rin akó. Ang nanay kó, tuwing umuulan ay namamakyaw ng kandila. Epektó na ng sóbrang takót.

Maaaring matagalan peró alam kóng ma¬kakabangón kami. Balik-Facebóók akó. Nagpapasalamat sa mga kaópisina at kaibigan. Ina-update ang kapatid kóng nasa Canada.

Mahirap peró mapa¬lad pa rin kami na lahat kami ay ligtas. Lahat, dahil sa pagpapala ng Panginóón!

Source: www.abante.com.ph by Máricár de Felipe

Korina Sanchez’ open letter to Noynoy’s girlfriend

2009-10-07T07:38:00.000+08:00

One of my friend sent this to me…. Personally I do not believed that Korina really did this… any thought?

A combative Korina Sanchez reportedly wrote an open letter to Valenzuela councilor Shalani Soledad, the girlfriend of Sen. Benigno “Noynoy” Aquino III, to clarify certain issues involving the two of them.

Shalani

Korina

The open letter, now circulating on the Internet, is the second one Sanchez wrote since her fiancé Sen. Mar Roxas II renounced his presidential ambitions to give way to Aquino, who has expressed his intention to run for president under the Liberal Party. The two formally announced the Aquino-Roxas tandem at Club Filipino yesterday.

Previously, the ABS-CBN newscaster had written a strongly-worded letter to ABS-CBN reporter RG Cruz reacting to some negative statements he had purportedly made against her on his Facebook page.

In her letter to Soledad, a copy of which was sent anonymously to Good Times Manila, Sanchez denied “nasty” reports that she was heartbroken over losing her prospects as the next First Lady.

She also accused Aquino’s girlfriend of ignoring an invitation to be her Facebook friend.

The open letter is reproduced in full below:

Well, well, well, you must be pretty pleased with yourself, Shahani Solidad [sic]. You are one step closer to becoming First Lady. Congratulations. Clap. Clap. Clap.

Contrary to what some nasty people have been saying about me (please refer to my other open letter to RG Cruz), allow me to make it very clear that I am NOT desperate to become First Lady. I do NOT care about that title at all. You are more than free to go for it. I will NOT stop you.

Besides, I did not become a multi-awarded broadcast journalist for nothing with so many awards to my name, including a Silver World Medal for Investigative Report at the New York Festivals, which also gave me and my show Rated K a finalist certificate as Best News Reporter and Best News Magazine, respectively. Imagine that. An award from New York. It’s nothing really, just part of my job.

I am sure that as an aspiring First Lady, you have some achievements of your own as a barangay kagawad – oh, I’m sorry – I mean, as a “councilor” in that swampy place Navotas [should be Valenzuela -Ed.]. I am sure you are very proud of yourself.

And do I even need to mention that I am a household name to millions of Filipinos around the world, the soon-to-be-wife of a respected senator, and a bosom buddy of your boyfriend’s sister, Kris Aquino? What is “First Lady” to me but just another title?

By contrast, since you are now enjoying your newfound fame as the girlfriend of my former boyfriend, Sen. Noynoy Aquino, I am sure some people will probably recognize you now as you walk the corridors of the Navotas Municipal Hall or wherever you do your work as a barangay tanod.

I wrote to you to make these clarifications. Believe me, I am happy for you, Shulina Soledum [sic], or as I like to call you, future First Lady-wannabe.

But I have another reason for writing you, future First Lady-wannabe. On the seventh of September 2009, at exactly 1:12 in the morning, I logged on to my Facebook and chanced upon your account since it so happened that you and my fiancé are Facebook friends, so I took it upon myself – as a matter of simple courtesy and nothing else – to invite you, Sheluni Soleded [sic] to be my Facebook friend.

Well, it has been more than 20 DAYS since I made a point of inviting you, but still there has been no response, and it is hard to believe but all points lead to one conclusion, that you, Shanuni Suledad [sic], in fact, “ignored” my invitation. And please do not insult my intelligence by saying you have not been logging on to Facebook, for I have seen, using my fiancé’s account that on the 12th of September 2009 at exactly 1:12 a.m., you “found a lonely brown cow on Farmville.” Furthermore, on the 15th September 2009 at 9:43 p.m. you updated your status and said you were “buying Noynoy some hair gel for Christmas.”

What say you, future First Lady-wannabe? It does not matter to me, since you are as important to me as a gnat is important to a carabao. But do you not understand the importance of common courtesy as a prospective First Lady of the land?

So to you, Sheluna Sulingad [sic], I say, I hope that – as one of your Facebook entries narrated – as you were “eating sans rival” while events at Club Filipino on the 2nd of September 2009 were unfolding and all you could think of and delight in, as written in your Facebook, are your “shot at becoming First Lady,” you will, henceforth, take interest in proper decorum and the qualities that a real genuine First Lady must possess.

I pray that your failure as a First Lady shall not lead you down to a tragic path, disappearing into oblivion, and leaving not even a trace of dust to settle in your wake, in the same way no hair could ever settle on Noynoy’s shiny skull.

Goodbye and take care of yourself, Shamani Sinangag [sic].

Sincerely yours,

the soon-to-be Korina Sanchez-Roxas

Pakornihan of the week... # 1

2009-10-05T07:37:00.000+08:00

Pasahero: Boss! Jollibee.

Driver: Di ako si Jollibee.

P: Hindi, Magkano sa Jollibee?

D: Depende sa value meal ser

P: Pucha! magkano ho pamasahe sa Jollibee?

D: Ang alam ko walang masahista dun ser.

P: Anak ng, Gagu kaba? Magkano ibabayad ko hanggang sa Jollibee?

D: Ay sorry! ser lampas na tayo.

P: Shet!

What a F$%k....

2009-09-26T07:39:00.001+08:00

Pusa ng ina ka... tao pa ba to... mag ingat po tayo sa pagkuha ng yaya, sobrang apektado po ako mga kapatid ng mapanood ko ito... sobrang napapamura talaga ako.... lalo pa ako ay may 3 taong anak na sa tingin ko ay ka edad ng bata sa video, sigurado akong ganun din ang mararamdaman nyo pag napanood nyo to....

Kung ako nakahuli dito hindi ko to ipapakulong susugatan ko to ng malalim sa braso at lalagyan ko ng sili at kalamansi, hindi na dapat binubuhay to...

Ewan ko ha pero panoorin nyo. Please leave a comment po ung ano ang naramdaman nyo pag katapos nyo mapanood...

[hana-flv-player video='http://www.uragon.net/wp-content/uploads/2009/09/video11.flv' /]

---bawal ang proxy ha:) ---

Short Love Story

2009-09-20T07:33:00.000+08:00

Boy: Baby, we need to talk.
Girl: Ricardo, what do u mean?
Boy: Something has come up...
Girl: What? What's wrong? Is it bad?
Boy: I don't want to hurt you, baby.
Girl: *Thinks* Oh my God, I hope he doesnt break up with me... I love him so much.
Boy: Baby, are you there??
Girl: Yeah, I'm here. What is so important??
Boy: I'm not sure if I should say it..
Girl: Well, you already brought it up, so please just tell me.
Boy: I'm leaving...
Girl: Baby, what are u talking about?? I don't want you to leave me, I love you.
Boy: Not like that, I mean I'm moving far away.
Girl: Why? All of your famliy lives over here.
Boy: Well, my father is sending me away to a boarding school far away.
Girl: I can't believe this.

[FATHER: (Picks up the other phone, interrupts & yells furiously
ERICA!, what did I tell you about talking to boys?!!!... Get off the
damn phone!! (And hangs up).]

Boy: Wow, your father sounds really mad.
Girl: You know how he gets, but anyways, I dont want you to go.
Boy: Would you run away with me?
Girl: Baby, you know I would, I would do anything for you, but I can't... You don't know what would happen if I did. My dad would kill me!
Boy: *Sad* It's okay.. I understand, I guess..
Girl: *Thinking*I can't believe what's going on.
Boy: I need to give you something tonite, because I am leaving on
flight 1-80 in the morning, so I need to see you now.
Girl: Okay, I will sneak out & meet you at the park.
Boy: Okay, I'll meet you there in 20 minutes.
[They meet at a nearby park, they both hug eachother. And he gives
her a note.]
Boy: Here you go, this is for you. I gotta go.
Girl: *Tear* (Begins to cry.)
Boy: Baby, dont cry, you know I love you... But I have to go.
Girl: Okay (Begins to walk away.)
[They both go back home. And Erica begins to read the letter he gave her]
It says...
"Erica,

You probably already know that I'm leaving, I knew this would be better if I wrote a letter explaining the truth about how much I care about you. The truth is, is that I never loved you, I hated you so much, you are my bitch and dont you ever forget that. I never cared about you, and never wanted to talk to you, and be around you. You really have no clue how much I hate you. Now that I'm leaving I thought you should know that I hate you, bitch. You never did the
right thing, and you were never there. I didnt think I could hate someone as much as I hate you. And I never want to see you, for the rest of my life, I will never miss kissing you like before, I never want to cuddle up, how we used to. I will not miss you and that's a promise. You never had my love, and I want you to remember that. Bitch, you keep this letter because this may be the last thing you have from me. Fuck, I hate you so much. I will not talk to you soon bitch... Goodbye.
- Ricardo"
[ Erica begins to cry, she throws the paper in tha garbage & crys for hours ]
... A day passes, she is sad, depressed and she feels so lonely... Then she gets a phone call....
Friend: How are you feeling?
Girl: I just cant believe this happened.. I thought he loved me.
Friend: Oh, about that. Ricardo left me a message. A few days ago. He told me to tell you to look in your jacket pocket or something...
Girl: Umm.. okay.
[She finds a piece of paper in the jacket,
It says:
"Baby I hope you find this before you read my letter. I knew your dad might read it, so I switched a few words...
Hate = Love
Never = Always
Bitch = Baby
Will not= will
.... I hope you didn't take that seriously because I love you with all my heart, and it was so hard to let you go thats why I wanted you to run away with me... -Ricardo"]
Girl: Oh my God! It's a letter.. Ricardo does love me!!, he must of slipped it into my pocket when he hugged me. I can't believe how stupid I am!!

Friend: lol Okay but I g2g... Call me later.
Girl: *happy*okay, bye, I'll be at home waiting for my baby to call me!
... Erica turns the T.V. on......
[Breaking news] "An airplane has crashed. Over 47 young boys died, we are still searching for survivors... This is a tragedy we will never forget, this plane was flight 1-80... it was on its way to an all boys boarding school..." the Reporter says.
[ She turns off the t.v. ... 3 days later, she kills herself, because of the fact that Ricardo was dead & she had nothing to live for... ]
... A day after that the phone rings. Nobody answers. It was Ricardo, he called to leave a message. "Its Ricardo, I guess you're not home so, I called to let you know that I'm alive, I missed my flight because I had to see you one last time. So, I hope your not worried. I am staying for good.

What are you Jueteng for?

2009-09-14T07:32:00.000+08:00

Kailan ba tayo dapat magsabi ng nalalaman natin? Pagtinanong ka lang? Pag may nagtanong? Pag dapat ng sabihin ang totoo dahil nakukunsensya ka? O Pag dapat ng sabihin ang totoo dahil baka sumabit ka pa?

Kamakalawa ng gabi eh napanood ko sa kapamilya network ang balitang abot langit daw ang sama ng loob ni “Boy Sidecar” kay UNICO IHO, dahil hayagan daw na hiningi ng huli ang pagiging standard bearer ng Kanilang Partido. Eh masama pala loob mo eh, di hindi ka sana pumayag, nanindigan ka sana…. O di kaya eh tinanggap mo ng maluwag ang disisyon mo.

Kanina naman ay napanood ko ang privilege speech ni PAMPI, naglilitanya sya ng mga kalokohan daw ni BIGOTE at may linya pa syang “GOD save the Philippines from Boy Bigote”.

Akoy hindi abugado at lalo naman hindi pulitiko, akoy kagaya ng maraming Pilipino na malamang sa alamang ay nagtatanong “Bakit mo yan ngayon sinasabi? Bakit makalipas ang halos sampung taon eh biglang ganyan ang eksena mo? Sumama ba ang loob mo dahil sa nabara ka ng kampo ni BIGOTE ng ihayag mo na kung gusto nya na maging united ang opposition eh dapat mag withdraw sya sa kanyang ambisyong makabalik sa malaking bahay?

Pasensya napo nagtatanong lang…

Eto pa isa, si DAYONYOR syempre nag react…. Ayon sa mamá from San Juan, pag di daw tumigil ang mamá from cavite for telling a lie against his father eh sya naman daw ang magsasalita tungkol sa pagkatao nito. May ganun… bantaan? So kung tumigil? Secret na lang yung mga nalalaman nya? Di nanatin malalaman ang mga baho nila? Kaya minsan mas maganda pa yung nag aaway away sila eh….

Ewan ko sa inyo ang gugulo nyo…. Makapagkape na nga lang...

Ang mga Pinagpala

2009-09-12T07:32:00.000+08:00

Palakpakan natin ang mga magigiting at mga pinagpalang eto.

Sila ang pinarangalan at naPILIng ipadala sa North Korea para sa missile test, nag volunteer ako pero hindi ako tinanggap sa dahilang masyado akong makabayan, ang sandata ko raw ay pinoy na pinoy, parang bala daw n g paltik. Ang kelangan daw nila ay Mortar sa dahilang malakas ang kalaban.

Kailan nga ba?

2009-09-11T07:32:00.000+08:00

Kailan nga ba dapat ibigay ang isang tinitawag na recognition pagkilala.

Depende ba to sa mood ng boss mo? Dapat ba may ginawa kang lagpas sa inaasahan sa iyo? O may ginawa kang kakaiba? Pwede…. Pero subalit, datapuwat minsa’n alam mo sa sarili mo na lumagpas ka sa inaasahan nila pero bakit di napapansin? Sa kabilang banda isang pagkakamali mo lang eh agad nilang nakikita…

Ang basketball player binabayaran para mag shoot pasok ng bola sa ring,… , pero bakit tayo nagchecheer pag nakakashoot sila eh ginawa lang nila yung trabaho inaasahan sa kanila.

Kung sabagay di naman ka naman baskebolista, empleyado ka… haaaay nakakalungkot db? Sabi nga nila, ginawa mo lang ang trabaho mo.

Out of here By Anna Veniza R. Arcilla

2009-09-10T07:31:00.000+08:00

Soon I will be leaving the company that has been my home for two years and nine months. The idea of leaving has been giving me nightmares, but I know this is what I really want. When I first joined the company, I was an idealistic neophyte who believed that as long as I was doing my job, no problems would arise. I was happy with the company, and it became a second home for me. I gained friends and even won their respect and loyalty. I developed feelings for someone who turned out to be a womanizer (the feeling lasted for only one month), and now he is my ka tropa. I fell seriously for an IT guy with a wide forehead (who just got promoted recently), and now we are kind of “MU” (mutual understanding) after two years of waiting. And I was able to save enough money for some of my future plans. Months passed. New people were hired, and trained.

Some old co-workers got promoted and some left for reasons I could not comprehend at first. Then it suddenly dawned on me that something was wrong with the situation. There were nice people who got promoted and began sprouting horns on their heads. There were others who were already bad even before they were hired and they were spreading discontent and havoc. I saw a couple of my fellow workers crying because a monster of a manager had screamed at them. Even as tears continued to flow from their swollen eyes, they were still checking documents and searching for errors, no matter how hard it was to focus on the computer screen. I saw my pregnant friend crying because a satanic manager was cursing her online.

Another friend was humiliated by a moody manager when she filed for a leave of absence. I reacted violently when the company decided to increase our salaries based on our rating system. A nice manager had given a neophyte a grade of 4+ (even if he was still committing a lot of errors) while another manager gave an experienced worker a grade of 2 (even though she was one of the best employees). The neophyte received a P1,700 salary increase and the latter got a P300 increase. Was that fair? I learned that when somebody got promoted, it meant he had stepped on someone else, like crabs in a basket. I also learned that an employee is only an employee, and no matter how long he has been in the company and how hard he has been working, he still remains just an employee—without a voice, without the right to talk or to question things, and with the duty to follow and act dumb. I am not saying this because I feel bitter. Bitter over what? Because I have never been promoted even if I have put all my energies into my work? Because I sacrificed time for my family so I could render overtime work in compliance with orders of my superiors? When my mom died in a hospital, I didn’t know about it until my shift was over because we were not allowed to bring cell phones into the work area. It is every worker’s dream to be promoted because it means receiving a salary higher as well as some perks and privileges. But in this company, I cannot even dream of being promoted because that won’t change anything. Instead it will give the people above you another excuse to bully you. I know that I am sounding like a spoiled brat, sulking over things I cannot have. But sometimes you need to act like a brat so that you will get what you really want. And now all I want is a work place that will be a true second home for me. So, I had this plan of leaving, and a plan to find a replacement. Then I told my boss that I was quitting. Two of the best managers of our department talked to me and told me they were happy with my decision. They understood and they knew how I felt. They seemed actually to share my relief as I was telling them about my decision. Friends are asking me what made me quit. I tell them there is life after work, and that I need my life back. I need to slow down and assess my life and feel free for a while. And my only regret is that I didn’t do it earlier. I’m not running from the things that make me apply excessive eye liner and eye shadow to express my anger, I just want to clear my mind and know who I really am. Now I realize that working hard is not enough to make one happy on the job. Some things aren’t good as what we want to be. I know that by leaving, I can learn things other than what I know now. I am not dumb, and I don’t want to be forever following black witches’ orders. I used to be a kind, soft-spoken girl with an understanding heart, but now I am completely the opposite. I came to the point of looking at life as if it’s a curse. I don’t want myself to continue hating life. I want the old me but I want to bring with me the things I learned. This place has made me strong. It taught me to be thankful for living a simple life, simple yet happy. It also made me realize that I miss my family and friends. My father told me that I should look for a new job where I can be happy and which will not take me far from them. He reminded me that they had taught me and my siblings to believe that simplicity spells happiness. Who am I to disagree? When I go, I will be leaving behind the people who have been nice to me. But this is a small world and I know we will bump into each other again and again. And there is Facebook and Friendster to help us stay in touch. As for the IT guy, he will still be there, texting me every night. (Anna Veniza R. Arcilla, 26, is a graduate of Jose Rizal University with a Bachelor of Commercial Science Major in Management degree.)

Sabit si Chavit

2009-09-04T07:25:00.000+08:00

Natatwa akong naiinis ng mapanood ko ito sa kapamilya channel kahapon ng umaga, punto for punto with idol tonying.... sino ba namang hindi magagalit pag nakita mo ang isang babae sa ganyang kalagayan, marahil akoy may mga pagkakamali at may nagagawang hindi kagandahan sa aking asawa subalit batid ko sa sarili ko na hindi ako nararapat na manakit (ako ang sinasaktan.. pero gusto ko yun... hehehe)...

Natawa akong bigla ng marinig ko ang mga pahayag ng ating Deputy National Security Adviser. Basahin nyo na lang ‘tong ABS-CBN report: “Chavit’s wife reveals physical abuse” kasi baka kung ano pa ang masabi ko at ako pa ang sumabit

Ano Yan???? I love google

2009-09-03T07:25:00.000+08:00

I love google so much.....

Huwag Po Itay....

2009-08-29T07:24:00.000+08:00

Nais kong ibahagi sa inyo ang namagitan sa amin ng aking itay isang gabi. Hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Malakas ang ulan
noon nguni't maalinsangan ang simoy ng hangin.

Ako ay nagsusuklay sa aking silid, katatapos ko pa lamang maligo at nakatapis pa lamang noon . Narinig kong kumakatok si Itay sa aking pinto. Nang sagutin ko ang pagkatok niya ay sinabi niya na kailangan daw naming mag-usap at humiling na papasukin siya. Binuksan ko ang pinto at siya'y kagyat na pumasok sa aking silid.

Laking pagkagulat ko nang ipinid niya at susian ang pinto. Hinawakan ni Itay ang aking mga kamay, hinaplos-haplos niya ang aking buhok, ang aking mukha, pinaraan niya ang kanyang mga daliri sa aking kilay, sa aking mga pisngi,sa aking mga labi. Napasigaw ako.

"ITAY, huwag, huwag! Ako'y inyong anak! Utang na loob, Itay!" Nguni't parang walang narinig ang aking Itay. Ipinagpatuloy niya ang kanyang ginagawa. Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata dahil ayaw kong makita ang mukha ng aking ama habang ipinagpapatuloy niya ang kanyang ginagawa sa akin.

Naririnig ko si Inay sumisigaw habang binabayo ang pinto at nagpipilit na ito'y buksan, "Hayop ka! hayop ka! Huwag mong gawin iyan sa anak mo! Huwag mong sirain ang kanyang kinabukasan".

Subalit wala ring nagawa si Inay, hindi rin siya pinakinggan ni Itay. Nanatili na lamang akong walang katinag-tinag at ipinaubaya ko na lamang ang aking sarili sa anumang gustong gawin ng aking Itay.

Pagkalipas ng ilang oras ay tumigil na rin ang aking Itay. Iniharap niya ako sa salamin ay ganoon na lamang ang aking pagkamangha at pagkagulat sa aking nakita. Magaling naman palang mag-make-up si Itay.

Nang gabing iyon ay nagtapat sa akin ang aking ama. Bakla pala siya. Labis akong nagalak sa galing at husay ng aking ama. Naisip ko na matutuwa ang aking boyfriend dahil lalo akong gumanda ngayon. Niyakap ko si Itay at pareho kaming napaluha sa labis na kagalakan. Masaya na kami ngayon at nabubuhay nang matiwasay.

Lovingly yours,

BADONG

the CARROT, the EGG and the COFFEE

2009-08-28T07:24:00.000+08:00

A daughter complained to her father about her life and how things were so hard for her. She said,"Father, I do not know how I am going to make it. I just feel like giving up. I'm tired of fighting and struggling. It seems as though every time one of my problems is solved, a new one comes along. I just can't take it anymore."

Her father took her to the kitchen. He filled three pots with water and placed them each on high heat. Soon the pots came to a boil. In one pot of boiling water, he placed carrots. In the second, he placed eggs, and in the last pot, he placed coffee beans. He let them sit and boil, without saying a word. The daughter impatiently waited, wondering what he was doing.

Twenty minutes later, he turned off the burners. He strained the water from the carrots and placed them in a bowl. He lifted the eggs out and placed them in another bowl. Then he ladled the steaming coffee into a bowl. Turning to her he asked,"What do you see?" "Carrots, eggs and coffee," she replied. He brought her closer and asked her to feel the carrots. She did and noted that they were soft and mushy. He then asked her to take an egg and break it. After pulling off the shell, she observed the hard-boiled egg. Finally, he asked her to sip the coffee. She smiled as she tasted its flavor and smelled the rich aroma. She humbly asked,"But what does it mean, Father?"

He explained that each of them had been plunged into boiling water, but each had reacted differently. The carrot went into the water strong and hard but after being subjected to the boiling water, it softened and become weak. The egg had been fragile. Its thin outer shell had protected its soft, liquid interior. But after sitting in the boiling water, it became hard on the inside.

The ground coffee beans were unique, however. After they were in the boiling water, the water did not really change them. They changed the water! "Which are you?" the father gently asked his daughter.

When adversity knocks on your door, how do you respond? Are you more like a carrot, an egg, or a coffee bean?"

How about you? Are you the carrot that started out strong and hard long ago, but with the pain and adversity of your life struggles, did you become soft and lose your strength?

Are you the egg that started out soft inside? Were you a fluid spirit, but after the pain of death, abuse, rejection, poor health, divorce, or a layoff, have you become hardened? Your outer shell might look the same, but have you become hard-boiled and toughened in your spirit and your heart?

Or are you like the coffee bean? The bean that was plunged into the rapidly boiling water actually changed the hot water and gave it flavor and aroma, reaching its peak flavor at 212 degrees Fahrenheit! That is hot water!

When you are plunged into hot water, into anything that brings you pain, like being immersed in the adversities of life, be like the coffee bean. When things are their worst, you will get stronger and make things better around you, and...you will always leave an aroma that's most pleasing to others as well as to yourself.

Puta daw ako....... :( :( :(

2009-08-25T07:23:00.000+08:00

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko puta daw ako.
Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila ako daw ang
pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon. Ang
bango-bango ko daw, sariwa at makinis. Di ko nga alam
kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko.

Alam mo, maraming lumapit sa akin, nagkagusto,
naakit. Sikat ka sa lahat, virgin eh! Tinanggap ko naman
silang tao, bakit kaya nila ako ginago? Masakit
alalahanin, iniisip ko na lang na kase di sila foreigner, ginahasa, malibog, rape, Virgintaga
rito, siguro talagang ganoon. Tatlong malilibog na
foreigners ang namyesta sa katawan ko, na-rape daw
ako?

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di
ko makakalimutan. Parang maski di ko ginusto ang mga
nangyari, hinahanap-hanap ko siya. Tinulungan nya kasi
akong makalimutan yung mga sadistang Hapon at
Kastilaloy. Kase, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot
ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. Ibang klase
siya mag-sorry, lalo pa at kinupkop niya ako at ang
mga naging anak ko.

Parating ang dami naming regalo - may chocolates,
yosi, at ano ka may datung pa! Nakakabaliw siya,
alam kong ginagamit nya lang ako pero pagamit
naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan
mag-Ingles, di lang magsulat ha! Magbasa pa!
Hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema
ko, siya ang tinatakbuhan ko. 'Yun nga lang, lahat
ng bagay may kapalit. Nung kinasama ko siya,
guminhawa buhay namin. Sosyal na sosyal kami.

Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa
kanya. Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin,
yun pala unti-unti niya akong pinapatay. P***ng I**! Sa dami
ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik na
akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga
tanga ko. Patalsikin ko na daw. Sa tulong ng mga
anak ko, napalayas ko ang animal pero ang hirap
magsimula.

Masyado na kaming nasanay sa sarap ng buhay na
naranasan namin sa kanya. Lubog na lubog pa kami sa
utang, kulang ata pati kaluluwa namin para ibayad sa
mga inutang namin.

Sinikap naming lahat maging maganda ang buhay
namin. Ayun, mga nasa Japan, Hong Kong, Saudi ang
mga anak ko. Yung iba nag-US, Europe. Yung iba
ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman
silbi, masaya daw sa piling ko, maski amoy usok
ako.

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang
kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak ko na
namamantala sa kabuhayan at kayaman na itinatabi ko
para sa punyetang kinabukasan naming lahat. Dumating
ang panahon na di na kami halos makaahon sa hirap ng
buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at sarap.

Ang di ko inaakala ay mismong mga anak ko, ang
tuluyang sisira sa akin. Napakasakit tanggapin na
malinlang. Akala ko ay makakakita ako ng magiging
kasama sa buhay sa mga ahas na ipinakilala ng mga
anak ko. Hindi pala. Ang tanga ko talaga. Binugaw
ako ng sarili kong mga anak kapalit ng kwarta at
pansamantalang ginhawa na nais nilang matamasa.

Wala na akong nagawa dahil sa sobrang pagmamahal
ko sa aking mga anak. Wala akong ibang yaman kundi
ganda ko. Pinagamit ko na lang ng pinagamit ang
sarili ko, basta maginhawa lang ang mga anak ko.
Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May
nanghihinayang, namumuhi at naaawa. Puta na kase
ang isang magandang tulad ko.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa
kaso ang laki talaga ng letseng utang ko eh.
Palaki pa ng palaki. Kulang na kulang. Paano na
lang ang mga anak ko naiwan sa aking punyetang
puder? Baka di na ako balikan o bisitahin ng mga
nag-abroad kong mga anak. Hindi na importante kung
laspagin man ang ganda ko, madama ko lang ang
pagmamahal ng mga anak ko. Malaman nila na gagawin
ko ang lahat para sa kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa
rin ako. Meron pa din ang bilib sa akin. Napapag
usapan pa din. Sa tuwing nakikita ko ang mukha ko sa
salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na lang
ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling
nga ng mga anak ko, namamayagpag kahit saan sila
pumunta. Mahusay sa kahit anong gawin. Tama man o
mali. Proud ako sa kanila. Kaso sila, kabaligtaran ang
nararamdaman para sa akin.

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit
sa akin. May malasakit man, nahihilaw. Ni di nga ako
kinikilalang ina. Halos lahat sila galit sa isa't isa.
Walang gusto magtulungan, naghihilahan pa. Ang
dami ko ng pasakit na tiniis pero walang sasakit pa nung
sarili kong mga anak ang nagbugaw sa akin. Kinapital
ang laspag na ganda ko. Masyado silang nasanay sa
sarap ng buhay. Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni
hindi ko na nga kilala ang sarili ko.

Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman
ako ng mga anak ko. Ilang buwan pa, magbabagong taon na.
Natatakot ako sa taong darating. Ngayon pa lang usap
usapan na ang susunod na pagbubugaw ng ilan sa mga
anak ko. Sana may magtanggol naman sa akin,
ipaglaban naman nila ako. Gusto kong isigaw: "INA
NINYO AKO! MAHALIN NYO NAMAN AKO!"

Salamat ha, pinakinggan mo ako.

Ay sorry, di ko pala nasabi pangalan ko.

PILIPINAS nga pala pangalan ko!

Grabe na talaga....

2009-08-23T07:23:00.000+08:00

Grabe na talaga ang mga nagaganap na karahasan sa bansa natin.... nagiging bayolente na ng husto ang mga kriminal.... kamakalawa lang napanood ko sa radio at narinig ko sa tv ang ginawang pangingidnap ng ilang kalalakihan, at pra bang mga eksena sa isang palabas sa tv ang ginawa nilang pang aagaw sa mg sasakyang makaksalubong at kanilang natipuhan.... hangang sa kahapon lang eh napanood ko naman na hindi pa pala tapos at ng hostage naman sila sa bandang cavite....

Hay naku.... napa ka bayolente talaga... yaman lang din lang at nabangit ko ang pagiging bayolente... tingnan nyo ang mga larawan sa ibaba at pag isipan nating mabuti... tayo bang mga pinoy eh ganito din kabayolente???? hmmmm..

Liham ni Nanay at Tatay

2009-08-17T07:17:00.000+08:00

Topic: “a heartwhelming reading”Sulat ni Tatay at Nanay

Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensyahan. Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan o nakatapon ng sabaw sa hapag-kainan, huwag mo sana akong kagagalitan. Maramdamin ang isang matanda. Nagse-self-pity ako tuwing sisgawan mo ako.

Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko maintindihan ang sinasabi mo, huwag mo naman sana akong sabihan ng bingi, pakiulit na lang ang sinabi mo o pakisulat na alng. Pasesnsya ka na, anak. Matanda na talga ako.

Kapag mahina na ang tuhod ko, pagtiyagaan mo sana akong tulungang tumayo, katulad na pag-aalalay ko sa iyo noong nagaaral ka pa lamang lumakad.

Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay nagiging makulit at apulit-ulit na parang sirang-plaka. Basta pakinggan mo na alng ako. Huwag mo sana akong pagtatawanan o pagsasawaang pakinggan. Natatandaan mo anak noong bata ka pa? Kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo ‘yung sasabihin, maghapon kang mangungulit hanggang hindi mo nakukuha ang gusto mo. Pinagtiyagaan ko ang kakulitan mo.

Pagpasensyahan mo na rin sana ang aking amoy. Amoy-matanda, amoy-lupa. Huwag mo sana akong piliting maligo. Mahina na ang katawan ko. Madaling magkasakit kapag nalamigan, huwag mo sana akong pandirihan. Natatandaan mo noong bata ka pa? Pinagtiyagaan kitang habulin sa ilalim ng kama kapag ayaw mong maligo.

Pagpasensyahan mo sana kung madalas, ako’y masungit, dala na marahil ito ng katandaan. Pagtanda mo, naiintindihan mo rin ako.

Kapag may konti kang panahon, magkuwentuhan naman tayo, kahit sandali lang, inip na ako sa bahay, maghapong nag-iisa. Walang kausap. Alam kong busy ka sa trabaho, subalit nais kong malaman mo na sabik na sabik na akong makakuwentuhan ka, kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kuwento ko. Natatandaan mo anak, noong bata ka pa? Pinagtiyagaan kong pakinggan at intindihin ang pautal-utal mong kuwento tungkol sa iyong teddy bear.

At kapag dumating ang sandali na ako’y magkasakit at maratay sa banig ng karamdaman, huwag mo sana akong pagsawaang alagaan. Pagpasensyahan mo na sana kung ako man ay maihi o madumi sa higaan, pagtiyagaan mo sana akong alagaan sa mga huling sandali ng aking buhay. Tutal hindi naman ako magtatagal.

Kapag dumating ang sandali ng aking pagpanaw, hawakan mo sana ang aking kamay at bigyan mo ako ng lakas ng loob na harapin ang kamatayan.

At huwag akng mag-alala, kapag kaharap ko na ang Diyos na lumikha, ibubulong ko sa kanya na pagpalain ka sana…dahil naging mapagmahal ka sa iyong ama’t ina…

-Written by Rev. Fr. Ariel F. Robles
CWL Spiritual Director
St. Augustine Parish, Baliwag, Bulacan

Concepcion nadiskuwalipika

2009-08-16T07:17:00.000+08:00

Ang pagiging kumpiyansa laban sa isang nagdedepensang kampeon ang pinagbayaran ng malaki ni Filipino challenger Bernabe "The Real Deal" Concepcion.

Bagamat ilang beses na nakakonekta ng right cross at body shots, natalo pa rin si Concepcion kay American Steven Luevano para sa World Boxing Organization (WBO) featherweight belt kahapon sa Hard Rock Hotel and Casino sa Las Vegas, Nevada.

Ang pagsuntok ng 21-anyos na si Concepcion sa 28-anyos na si Luevano matapos ang bell sa seventh round ang nagresulta sa kanyang diskuwalipikasyon.

“Bernabe was excited. He hurt the guy and hit him late. The disqualification was justified. It wasn’t intentional but it was a good call,” ani American trainer Freddie Roach.

Sa kanilang palitan ng suntok bago ang pagtunog ng bell sa round 7, hindi tumama ang left hand ni Concepcion kasunod ang pagkunekta ng kanyang right cross sa mukha ni Luevano.

Sa paghinto ni Nady ng laban, nakakuha si Luevano, may 37-1-1 win-loss-draw ring record ngayon kasama ang 15 KOs, ng 67-66 at 68- 65 puntos kumpara sa 67-66 ni Concepcion (29-1-1, 16 KOs).

Nanaig naman ang 22-anyos na si welterweight Mark Jason Melligen makaraang pabagsakin ang 32-anyos na si Ernesto Zepeda ng Tijuana, Mexico via fourth-round TKO sa huling 2:40 sa kanilang 10-round welterweight fight. (Russell Cadayona)

Top 10 Rules Ng Mga MANGINGINOM:

2009-08-15T07:16:00.000+08:00

1. HUWAG MAKULIT habang umiinom.

2. HUWAG MATAKAW SA PULUTAN
dahil hindi ito picnic.

3. HUWAG PATAGALIN ANG BASO
may naghihintay pang tatagay.

4. HUWAG UMINOM NG UMINOM,
kailangang bumili ka rin.

5. MAGPAALAM KUNG UUWI NA at
huwag yung biglang nawawala.

6. UMINOM NG DIRETSO SA TIYAN at
huwag sa ulo upang maiwasan ang
basag ulo.

7. MAGTIRA NG PAMASAHE para
hindi maglakad pauwi ng bahay at
iwasan ding umuwi ng pagapang.

8. HUWAG MATUTULOG HABANG
UMIINOM kahit medio may tama na.

9. SIGURADUHING SA SARILING
BAHAY ang uwi kung lasing na.

10. HUWAG MANAKIT NG
ASAWA/SYOTA
kung hindi bigyan ng pang-inom, at
dapat mo pang lambingin para
pagbigyang muli.

HULING PAKI-USAP:
IWASANG SUMUKA AT UMIHI SA
SALAWAL!!!